Gisteren mij zowat een bult verschoten toen ik plots onze kater Louis in de keuken zag staan met een nog levend veldmuisje in zijn bek. Hij spurtte er snel terug mee naar buiten waar hij er nog een hele tijd mee heeft zitten spelen. Eigenlijk had ik enorm te doen met dat schattige muisje, hoe het steeds weer kranig probeerde weg te manken maar telkens weer geconfronteerd werd met onze Louis. Ik vrees dat het muisje het onderspit heeft moeten delven, rip muisje… Langs de andere kant ben ik ook wel supertrots op onze Louis, god zeg, zijn eerste echte muis gevangen, niet zo een pluchen geval op een stokske maar the real thing! Hij wordt zo stilaan nen echten!