Henk heeft dit weekend een lesje geleerd, als m’n meermaals met een hamer op de vingers slaat doet dat pijn! (daar ben ikzelf intussen ook al van bewust) Gelukkig bestaan er tegenwoordig enkele handige hulpmiddeltjes daartegen! Wat niet gezegd kan worden over mijn beste vriend van afgelopen weekend, de raspvijl (zie afbeelding hierboven), na éénmaal uitschuiven en mijn linkerwijsvingerknokeltje gerasptveilt te hebben had ik mijn lesje wel geleerd! Auw… :(

Imke zoekt logies in het brusselse ergens midden januari. Mocht ik mijn woning voor de volle 100% zelf gekocht hebben en dus helemaal zelf kunnen beslissen, zou ik zeggen, ik woon op een goeie 15 km van Brussel-stad, u weze welkom! Maar daar heb ik natuurlijk niet alleen niet alleen het beslissingsrecht over! Ik heb vernomen dat Imke een hoge aaibaarheidsfactor heeft, dus ik zie geen reden om Imke niet in huis te nemen, of ging dit over het behang? I dunno… In elk geval, ik hoop dat ze iets geschikts vind van waaruit ze Brussel kan veroveren.

Het moet me van het hart, die vernieuwde voorrangsregel begint zo stilaan op mijn zenuwen te werken. In principe heb ik niets tegen vernieuwende regels in ’t verkeer, vooral als ze de dingen duidelijker en meer uniform maken. We waren tot voor kort namelijk het enige land binnen de Europese Unie waar je, eens je stilstond, je voorrang van rechts verloor in ’t verkeer. Daarom ook dat de voorrangsregel een tijdje geleden werd aangepast! VOORRANG VAN RECHTS BLIJFT TELLEN, ZELFS ALS JE VOLLEDIG GESTOPT BENT AAN HET KRUISPUNT!!!!! En knoop dat nu allemaal eens goed in jullie oortjes! Ik weet het, het is een hele aanpassing, maar er is niets zo ergerlijk dan te stoppen voor iemand die voorrang van rechts heeft en om vervolgens het spelletje te spelen van, ga jij maar eerst, neenee, jij moet eerst, neeeee, ga jij maar , ach wat, jij hebt nog steeds voorrang, dus ga maar… ja maar ik ken die nieuwe voorrangsregel nog niet, ik ben gestopt, dus ben mijn voorrang kwijt, dus ga jij maar… NEE!!!! JIJ HEBT VOORRANG, ROTZAK! PAKT HEM DAN, ANDERS STAAN WE HIER MORGENVROEG NOG! Aaaargh… Ergernissen op de baan! Stuur aub iedereen die al langer dan twintig jaar zijn rijbewijs heeft om de vijf jaar nog eens gratis naar ’t examen… ’t Zou stukken veiliger zijn in ’t verkeer…

Afgelopen week hadden S. en ikzelve een afspraak bij Fortis, samen met onze ex-huisbazin van het appartement waar we tot voor kort woonden. We hadden namelijk nog een vereffening te doen met die dame, omdat de expert bij het uittreden van het appartement enkele mankementjes had vastgesteld waarvoor wij moesten betalen en vermits de huurwaarborg destijds via de huurwaarborgservice van Fortis geregeld was, leek het ons praktisch om dat allemaal in het Fortiskantoor te Halle te regelen. Eenmaal aangekomen bij Fortis, ontmoetten we voor de eerste maal onze ex-huisbazin, voordien had haar moeder namelijk al de zaken met ons geregeld, en ze begroette ons vriendelijk in het Frans… Nu ja, dit is echter niet zo verwonderlijk, ons huurcontract was destijds ook al in het Frans opgesteld… (mag dat feitelijk wel in Vlaams-Brabant??) Eens gezeten in het kantoor van de vriendelijke Fortis-bediende en verteld zijnde wat wij daar kwamen doen werden we plots onderbroken door de enige franstalige rond de tafel met de woorden (en stel u hierbij een zeer geërgerd gezicht voor): “Bon! On va tout faire en Français ici! Parce que autrement je ‘n comprends rien de tout!” vervolgens kijkt ze naar mijn vriendin S. en vervolgt: “Il faut quand même faire un petit effort!?” Ik denk dat ik bij deze deze voor heel de tafel spreek, maar ik was alleszins zéér onaangenaam verrast door de arrogantie waarmee dit als enige anderstalige aan de vlaams-brabantse tafel werd gevraagd. De bankbediende in kwestie reageerde dan ook zeer gepast: ‘Wat zegt ze? Ik versta haar niet!’
Bon soit, ik heb niks tegen walen, in de verste verte niet, maar in zo’n geval had beleefdheid gepast geweest, een klein voorbeeld van wat enigzins wèl door de beugel had gekund: “Excusez-moi, mais je n’ comprend pas très bien le néerlandais, est-ce que c’ est possible de continuez en français ’sil vous plaît?” Soit, de bankbediende hield zich van de domme en S. heeft dan maar wat zitten tolken tot alles uiteindelijk geregeld was. Maar u weze bij deze gewaarschuwd, à Hal il faut tout faire en français, parce que autrement ils vous comprends pas! En toch zie ik die splitsing niet zitten hé! :)

“Hoe heb jij overleeft? Als je kind was tijdens de jaren 70, 80 en begin 90…We zaten in wagens zonder veiligheidsgordels of airbags. We zaten vaak achteraan in een bestelwagen en vonden het een leuke uitstap… Onze wiegen werden met mooie kleuren beschilderd, de verf, op basis van lood… Er waren geen veiligheidsdoppen op de flessen, ook geen veiligheid op de schuiven of de deuren… Als we met de fiets reden hadden we geen helm, ook geen elleboog of kniebeschermers. En we vonden het fantastisch om onze fiets om te bouwen naar een ‘moto’ gewoon door een speelkaart tegen de spaken te laten kletteren. We dronken water van de kraan, van de tuin of waar we ook maar water vonden tot we geen dorst meer hadden. Er was geen mineraalwater uit flessen. We konden uren bezig zijn met auto’s te bouwen van alle afval die we maar vonden, we lieten ons dan voorttrekken door anderen met een fiets en als we dan alleen bergaf gingen dachten we er pas aan dat we geen remmen hadden!!! Na enkele valpartijen wisten we het probleem op te lossen…We reden op een boom af of sprongen er gewoon uit/af en lieten ons op de grond vallen. Tja, toen waren er ook nog niet zoveel auto’s op de straat! We mochten alleen buiten spelen op voorwaarde dat we op tijd terug waren voor het eten, of voor het donker werd. Iedereen ging te voet of met de fiets naar school en als de school uit was dan stopten we onderweg aan alle fruitbomen/snoepwinkels. We hadden geen gsm, niemand die wist waar we overdag uithingen! Ondenkbaar, niet? We sneden ons, braken benen, verloren tanden, maar niemand die zich daar over beklaagde. Het was nooit iemand zijn fout, alleen de onze! We aten alles! Koeken, brood, chocolade, ijsjes, we dronken drankjes met teveel suiker, maar we hadden nooit problemen met ons gewicht omdat we de dag doorkwamen al hollend en krossend! We dronken met velen van dezelfde fles cola, als we die al konden kopen, (het waren dan nog glazen flessen van 1 liter) en niemand dat daar ooit aan doodgegaan is. We hadden geen Playstations, MP3-spelers, Nintendo 64-en, XBoxen, 99 kanalen op TV via de kabel, dvd-spelers, home ’surround’ cinema’s, gsm’s, computers, ‘chat-rooms’, Internet, enz … In tegendeel: We hadden échte vrienden !!! We vertrokken thuis te voet of met de fiets, belden aan bij vrienden of gingen gewoon langs achter binnen zonder te bellen, om te gaan spelen. Daarbuiten, in deze wrede wereld! We speeldden met stokken en tennisballen, politie en dief, cowboy en indiaantje, verstoppertje, voetbal enz en in die groepjes dat toen werden gemaakt waren er altijd een paar die niet konden of mochten meespelen. Maar dat was nooit een drama. Diegenen die niet zo slim waren moesten blijven zitten en hun jaar opnieuw over doen. Niemand ging daarvoor naar de psychiater of naar de psycholoog er waren ook geen zorgmeesters… Simpelweg blijven zitten, je jaar opnieuw doen en je kreeg je tweede kans. We hadden vrijheid, succes, tegenslag en verantwoordelijkheid. Wat waren we toch GELUKKIG MET ZO WEINIG ….. !!!”

Het is al even geleden dat ik nog eens iets geschreven heb op dit weblog en vandaag breng ik daar eens verandering in. Veel is er niet gebeurd in Waldorf zijn leven, buiten dan een paar klusjes in het huis met de gebruikelijke ergernissen die daarbij komen kijken. Daarom ook dat S. en mezelf ons na zo’n klusjes af en toe eens belonen met een culinair uitstapje dat dan weer stof oplevert voor mijn culinair rubriekje op dit blog. Zo ging het ook het voorbije weekend, na een dagje hard labeur besloten we ons nog eens lekker te laten verwennen. Via via hadden we opgevangen dat restaurant Kasteel Beersel, aan de voet van de 14e eeuwse burcht, van uitbater was veranderd en dat leek ons een goede reden om eens af te zakken naar Beersel. Een goed plan zo bleek, want na met wat droge humor ontvangen te zijn geweest (wat mij zeker kan bekoren), kregen we bij wijze van aperitief plots wat nootjes, versgebakken broodjes (met boter deze keer) en zelfs een amuse-gueule (stukjes gemarineerde haring met een zoet-zuur sausje en dille) voorgeschoteld. Een uitstekend voorbeeld hoe een klant verwend dient te worden dachten we beiden. (Groot Café u kan hier iets van leren!) Het algemeen kader van de zaak bleek ons wel geschikt aangezien de ligging, een middeleeuws doch met enkele moderne accenten ingericht interieur, inclusief open haard en een blikken doos (lees harnas). Voedingsgewijs viel de keuze van mijn (tafel)partner op de biefsteak (250gr) met frietjes en een champignonsausje, wat zéér goed beviel, de steak was zo mals als boter, maar (als enige minpuntje) de champignons waren in opvallende minderheid. Ikzelf ging voor één van de streekgerechten, namelijk stoofvlees met streekbier, wat bij nader inzien Grimbergen was en dus niet echt een bier van de streek, maar zeker lekker smakelijk… We kozen niet voor de huiswijn, maar deelden een flesje Saint-Emilion van 2000 welke zeker gesmaakt werd.

Punten Restaurant Kasteel Beersel:
Eten: 8.5/10
Service: 7/10
Prijs/kwaliteit: 8/10
Kader: 7.5/10

Met andere woorden, een aanrader voor wie lekker en gezellig wil eten tegen een betaalbare prijs!
Nota aan mezelf: Bij het volgende bezoekje check ik zeker en vast het wild eens!